Kinderlijk gedrag

Gepubliceerd op 15 februari 2020 om 12:59

Veel van ons gedrag komt voort uit het gedrag dat we nodig hadden als kind. Een kind leert in de eerste maanden van zijn leven al hoe het van zijn ouders gedaan kan krijgen wat het nodig heeft. Krijgt een kindje niet wat het nodig heeft, dan gooit het alles in de strijd om toch in zijn behoeften voorzien te worden.

Overlevingsmechanismen

Met alle aanpassingen die we doen in de eerste levensjaren ontwikkelen we een overlevingsmechanisme wat we ook op latere leeftijd blijven gebruiken. Elk kind maakt op school vervelende situaties mee die het als bedreigend ervaart. In zijn gedrag zal het vergelijkbare patronen laten zien die het eerder ook gebruikt heeft. Ook als volwassenen maken

we situaties mee die gevoelsmatig vergelijkbaar zijn met situaties die eerder ook als bedreigend hebben ervaren. Zelfs nu zullen we blijven reageren zoals we dat gewend waren als kind.
Geen situatie is natuurlijk dezelfde, alleen jij weet wat voor jou authentiek gedrag is of gedrag vanuit de aanpassing. Als je jezelf al jaren hebt aangepast kan het trouwens erg lastig zijn te voelen of weten welk gedrag echt van jou is en welk gedrag je vanuit het overlevingsmechanisme doet.

Vechten, vluchten bevriezen

Natuurlijk heb ook ik al kind situaties meegemaakt die ik als bedreigend ervaarde. Daarbij koos ik (onbewust) voor gedrag dat past in de ‘categorieën’ vluchten en bevriezen. Ik was een stil meisje in de klas doordat ik me niet veilig voelde. Het gevolg daarvan in mijn schooltijd was dat ik enorm werd onderschat in mijn kunnen en mijn ware karakter niet werd gezien.

Door mijn teruggetrokken houding zagen anderen mij niet staan, ik dacht dat het was omdat ze me stom vonden. De onderschatting van mijn capaciteiten zorgde ervoor dat ik zelf ook dacht dat ik ‘het' allemaal niet kon. Ik trok me nog meer terug en sloot me af voor wat er om me heen gebeurde. Je begrijpt vast dat dit grote invloed heeft gehad op mijn (sociaal) functioneren als volwassen persoon.

Een vriendin van mij heeft in haar jeugd ook situaties meegemaakt die ze als bedreigend ervaarde. Haar reacties passen onder de noemer vechten. Dit uit zich in ander, brutaal gedrag. Grappig (en ook zuur) is dat dit voor haar ook als gevolg heeft gehad dat ze is onderschat in haar kunnen. Zij is echter blijven vechten. Haar vechtende houding heeft in haar volwassen leven nog steeds veel gevolgen voor de omgang met anderen.

Volwassen gedrag

Nu ik weet hoe deze processen bij mij werken, en hier mee aan het werk ben geweest, ben ik beter in staat te reageren vanuit mijn authentieke ik. Toch kies ik soms onbewust nog steeds voor reacties die passen bij vlucht en bevries patronen. Wanneer zo’n kernovertuiging wordt getriggerd zijn deze overlevingsmechanismen zo diep in mijn brein en lichaam gegraveerd dat ik er automatisch naar teruggrijp. Gelukkig ben ik me er inmiddels meestal bewust van en kan ik vanuit dat bewustzijn er voor kiezen om te reageren als volwassene.

Het is dus mogelijk om minder vanuit je ‘kinderlijke gewoonten’ te reageren en juist meer vanuit jezelf te reageren in authentieke connectie met anderen.

  • Doordat je bewust bent van je eigen nog actieve kinderlijke overlevingsmechanismen.
  • Door je gedachten over jezelf te leren opmerken en je te beseffen dat dit niet altijd ware gedachten zijn.
  • Door (meer) naar je lichaam te luisteren en te leren herkennen wat de betekenis is van wat je ervaart.

Als je dan oude patronen gaat loslaten, ga je steeds vaker ervaren hoe het is om te leven vanuit je ware ik.

Wil je hier meer over weten? Wil je iets ervaren wat je hierboven gelezen hebt. Neem dan gerust contact op, ik vind het leuk om het er met je over te hebben.

 

Liefs, Trea


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.