Uit het veld geslagen

Gepubliceerd op 15 november 2019 om 17:08

Heb jij je wel eens uit het veld geslagen gevoeld? Het gebeurde mij eens toen mijn baas in een volle vergaderzaal met collega’s tegen mij zei: ‘We zitten hier niet op de kleuterschool.’ Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet eens meer weet wat ik gezegd heb om bij haar deze reactie uit te lokken. Het feit dat ze het tegen mij zei en dat veel van mijn collega’s er getuige van waren, maakte dat ik volledig uit het veld geslagen was.

Ik was van mening dat wat ik had ingebracht in de vergadering gewoon van toepassing was op het gesprek toen en daar. Maar stel nu dat dat niet zo was, had zij dan het recht om mij op deze manier, waar iedereen bij zat, zo toe te spreken? Ik ben mild als ik zeg dat ik vind van niet. Maar ik deed niets!

In een dergelijke situatie treedt het in de kinderjaren ontwikkelde overlevingsmechanisme in werking. Er zijn drie basismechanismen, Vechten (rebelleren), vluchten (terugtrekken) en bevriezen (pleasen).

In mijn schooltijd heb ik me het vluchtmechanisme eigen gemaakt. Ik trok me terug, ging 'in mijn hoofd leven', op school liet ik zo weinig mogelijk van mezelf zien. Ik maakte me als het ware klein en ging op den duur zelfs geloven dat ik minder kon dan andere kinderen en dat ik lang niet zo leuk was als zij.

In de situatie in de vergadering op mijn werk was het alsof ik weer op de basisschool zat. Ik voelde me weer net zo klein en minderwaardig. Het patroon van vluchten zat nog steeds in mijn systeem, ik trok me terug en deed dus niets. Het heeft weken geduurd voordat ik helemaal over het voorval heen was. Ik wilde die rotgevoelens niet, ik wilde de gedachten over deze situatie niet. Dat niet willen zorgde ervoor dat ik ertegen ging vechten en er over na ging denken. Juist daardoor bleven de gedachten en de gevoelens terugkomen. Hoe langer ik er mee rond bleef lopen hoe meer het een verhaal werd waar ik last van had. Mijn beeld van mijn baas is nooit meer hetzelfde geworden, ik ben altijd met een, door dit voorval gekleurde blik, naar haar blijven kijken.

Als ik toen had geweten wat ik nu weet, was dit me nooit overkomen. Wanneer ik nu iets meemaak wat mij uit het veld slaat, ben ik veel beter in staat om te ervaren wat het met me doet. Ik ben me bewust van wat er in mijn lijf gebeurt. Ik herken de gevoelens die het bij me oproept. Het (voor mij) ondragelijke gevoel van onrechtvaardigheid. Dat zijn gevoelens die horen bij het biologische proces dat mij mens maakt. Ik kan het accepteren.
Dat maakt dat ik nu anders kan reageren. Veel meer vanuit wie ik nu ben. Ik ben niet meer dat kleine gekwetste meisje dat ooit, op de lagere school, geen raad wist met hoe te handelen als ze uit het veld geslagen was. Ik ben niet meer zoals ik was toen ik daar zat in die vergaderzaal vol collega’s, die getuige waren van hoe mijn baas mij toesprak.

Wanneer me nu zoiets overkomt? Er zullen gevoelens zijn, daar ben ik zeker van, er zullen gedachten zijn, ook daar twijfel ik niet aan. Er zal een primaire reactie in me opkomen, misschien handel ik ernaar, misschien besluit ik dat niet te doen.
Niet helpende gedachten zijn alleen maar ongemakkelijk. Die gedachten weet ik snel weer los te laten, ik heb ze niet nodig. Dan kan ik weer met een frisse blik en zonder oordeel kijken naar situaties en personen. 

Mogelijk speelt het overlevingsmechanisme dat je als kind hebt ontwikkeld ook in jouw volwassen leven een rol. Herken je please gedrag (aanpassen), te direct communiceren (vechten) of net als ik, jezelf niet laten zien (vluchten)? Dan kan het zijn dat ook jij in voor jou spannende situaties teruggrijpt op je vroeger aangeleerde tactieken. Dit is heel logisch maar niet nodig, door je bewust te worden van jouw gedachten en gevoelens kun je hier effectiever mee om gaan. Zo wordt het leven aangenamer, vrijer en gemakkelijker!

Wil je meer weten? Heb je vragen? Neem contact met me op, even praten kan immers altijd.

Warme groet, Trea 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Nathalie Roelofsen
8 maanden geleden

Wat goed geschreven Trea
Een greep uit het leven. Ik denk dat het bij iedereen wel zo werkt. Dat je terug grijpt. Soms ook vertrouwd. Zo deed je dat altijd. Je moet echt dingen om gaan draaien om het anders te gaan doen. Zelf was ik op school een stil meisje. Mijn leraar zei voor de klas, jou vragen we het maar niet, jij weet het toch niet. Ik zat helemaal voorin de klas en had altijd last van mijn oren. Ik kon het echt niet horen. En dorst het thuis niet te vertellen. Wetende dat mijn moeder op hoge poten naar school zou stappen. Tot ze zeiden dat ik de 6de klas over moest doen. Pas toen heb ik het verteld. Want dat wou ik niet. En is ook niet gebeurd.
Nu laat ik het emmertje niet meer vollopen.

Groetjes Nathalie